Jestem przekonany, że większość ludzi, którzy zetknęli się z piwem kraftowym wie czego się spodziewać. Oczywiście, każde piwo jest inne i mamy obecnie ogromną różnorodność, ale tak z grubsza wiemy co jest grane.

Mamy piwa górnej i dolnej fermentacji. A wśród nich lagery, pilsnery, pszeniczniaki, stouty, portery, american pale ale czy india pale ale. I wiele więcej, jest tego całe mnóstwo.

Na pewno większość jesteś w stanie wyobrazić sobie w smaku.

Część z nich może nawet smakuje podobnie i mniej wytrawny miłośnik piwa może mieć problem z określeniem jakie piwo pije. Ok, ciężko jest pomylić lagera z porterem, ale IPA z APA już jak najbardziej.

Są jednak piwa, których nie da się pomylić z żadnym innym. Nie musisz być specjalistą, żeby je rozpoznać i nie musisz się zastanawiać czy to nie jest przypadkiem amerykańska wersja stylu europejskiego.

Lambic, bo o nich mowa, są niepowtarzalne i jedyne w swoim rodzaju.

Jest to belgijski rodzaj piwa tak zwanej fermentacji spontanicznej czyli z wykorzystaniem dzikich drożdży. Lambic posiada kilka odmian: Faro, Gueuze, Lambic, Lambic owocowy i Mars.

Tak, jedną z odmian Lambica jest Lambic. Trochę to zawiłe, ale postaram się to wytłumaczyć, obiecuję. Do Faro i Marsa jeszcze kiedyś wrócimy, bo temat jest bardzo ciekawy.

Dziś na tapetę postanowiłem wziąć Lambica i Gueuze, na pewno się nie rozczarujesz.

Czym Charakteryzuje się Lambic

Jak już wspomniałem rodzaj piwa Lambic powstaje z udziałem fermentacji spontanicznej. W piwach górnej czy dolnej fermentacji wykorzystuje drożdże uzyskiwane w sposób sztuczny.

Natomiast w przypadku Lambików za fermentację odpowiadają dzikie drożdże występujące w powietrzu. Jest to najstarszy sposób znany człowiekowi na uwarzenie piwa.

Wyjątkowości tym piwom dodaje fakt, że musi to być powietrze z rejonu Payottenland.

A z racji tego, że Lambic to piwo fermentacji spontanicznej to za każdym razem możemy spodziewać się czegoś nieco innego. Ciągle to będzie Lambic, ale za każdym razem trochę inny.

Co jeszcze jest konieczne? Przyjmuje się, że między 60% a 70% słodu jęczmiennego oraz 30%-40% słodu pszennego. Do tego stary i wysuszony chmiel.

Chmiel w Lambicu ma być praktycznie niewyczuwalny.

Właśnie dlatego stosuje się stary chmiel. Spełnia on jedynie funkcje konserwujące. Można wykorzystać Fuggle, Willamette, Calicross lub Tettnanger. 

Po pierwszej fermentacji piwo leżakuje w dębowych beczkach nawet kilka lat.