Chmiel Viking: Zapomniany Wojownik Jeszcze Powróci?

Jakiś czas temu przeglądając niezmierzone otchłanie internetu, natknąłem się na bardzo interesującą odmianę chmielu. I postanowiłem sklecić na jej temat kilka słów.

Od razu uprzedzam, że nie będzie to pełnoprawny artykuł. Będzie to wpis z gatunku tych raczej krótkich. Pewnie bliższy notki prasowej. Albo czegoś na kształt wzmianki.

Ale nie szkodzi, i tak warto go opublikować.

Odmiana chmielu Viking, bo o niej mowa, to brytyjska odmiana, która miała premierę w 1973 roku. Wyhodowana została przez Wye College w 1968 roku. I to by było w zasadzie tyle.

Jak na chmiel nie taki znowu stary, informacji jest tyle co kot napłakał. W związku z czym, pomimo szczerych chęci, nie mam możliwości, aby się na temat Vikinga zbytnio rozwinąć.

Jeszcze do niedawna sadzonki chmielu Viking były dostępne.

Były, bo zaprzestano ich dystrybucji i sam chmiel nie jest dostępny komercyjnie. Wiem natomiast, że jest uprawiany hobbystycznie, ale o tym za chwilę.

Charakterystyka Odmiany Chmielu Viking

Chmiel Viking to chmiel typowo aromatyczny, chociaż posiada solidną dawkę alfa-kwasów na poziomie 8%-10%. Teoretycznie więc mógłby się nadawać do chmielenia na goryczkę.

Jego największą zaletą jest jednak wspaniały chmielowy aromat.

Skąd o tym wiem? Głównie za sprawą pasjonata z Minneapolis, który postanowił posadzić kilka sadzonek odmiany chmielu Viking i jest nimi po prostu zachwycony.

Patrząc na zdjęcia oraz relację z tego jak rozwijała się uprawa i co najważniejsze, jak dobre piwo udało mu się uwarzyć z udziałem chmielu Viking rozważam wysłanie zapytania o sztobry!